W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.

Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie».

Mt 11,25-30 

Nieprzypadkowo słowa tej Ewangelii: „Jezu cichy i pokornego serca” niejako domykają odmawianą, zwłaszcza w czerwcu, Litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wieńczy je znamienna odpowiedź: „Uczyń serca nasze według serca Twego”. To znaczy żyć tak, by upodobnić się do Niego, i żyć w rytm uderzeń Jego serca. Ewangelista Jan wskazuje na cichość i pokorę serca Jezusa. To w nim, w gorejącym ognisku miłości, utrudzeni życiem, obciążeni codziennością i przytłoczeni nadmiarem obowiązków, odnajdujemy pokrzepienie i ukojenie, nowe siły i nowego ducha. Bo człowiek gubi się, kiedy jego serce przestaje kochać. Kiedy zapomina o bliźnich. Serce Jezusa przypomina nam, że prawdziwa siła nie rodzi się z hałasu i pychy, lecz z łagodności, cierpliwości i miłości zdolnej do ofiary. W rytmie uderzeń tego najświętszego Serca nawet najbardziej poranione i zmęczone serce człowieka może odzyskać pokrzepienie. O ile pozostanie blisko Tego, który jest samą miłością.