Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: „Dokąd idziesz?” Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, to poślę Go do was.

On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony».

 J 16,5-11 

Smutek ogarnia uczniów, gdy słyszą od Jezusa: „Pożyteczne jest dla was moje odejście”. Jak może być pożyteczne, gdy odchodzi Ten, który dotąd był z nimi? Który uczył, uzdrawiał, wyjaśniał. Który zawsze wiedział, co robić. Czasem musimy stracić coś dobrego, żeby otworzyć się na coś jeszcze lepszego. Czasem musimy wypuścić coś z rąk, aby zrobić miejsce czemuś nieznanemu. „Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was” – wyjaśnia Jezus. Duch Święty, którego obiecuje, to nie jakaś abstrakcja. To Ktoś, kto przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości, o sądzie. Jezus odchodzi. Ale nie zostawia nas samych. Posyła nam Kogoś, kto będzie w nas i z nami na zawsze. Nie tylko przez trzy lata wspólnej wędrówki. Nie tylko w Galilei. Również tutaj, teraz, w życiu każdego z nas.