Iz 52,7-10 

Pan obnażył swe ramię święte na oczach wszystkich narodów; Iz 52, 10

Widzę subtelną różnicę między słowami „Pan niebiosów obnażony”, a „Pan niebiosów obrażony”. Przyjmuję pierwszą, ewangeliczną wersję o Bogu, który ogałaca się, by spotkać człowieka.
Słowa o „obnażonym ramieniu Pana”, którego używamy często jako religijnego straszaka i zapowiedzi Bożej pomsty są przecież zapowiedzią Jego Wcielenia, pokornego przyjścia w słabości dziecka, by „wszystkie krańce ziemi zobaczyły zbawienie naszego Boga”.
Karmelitanka św. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej pisała, „Kiedy wszystko się gmatwa, kiedy teraźniejszość jest tak bardzo bolesna, a przyszłość wydaje się jeszcze ciemniejsza, wtedy zamykam oczy i jak dziecko rzucam się w ramiona tego Ojca, który jest w niebie”. Problem? Nie rzucisz się w ramiona kogoś, przed kim odczuwasz lęk. Prorocza zapowiedź Izajasza nie jest żadnym pokazem siły, ale profetycznym opisem zakrwawionego ramienia przybitego do krzyża Skazańca. To wówczas Bóg „obnażył ramię na oczach wszystkich narodów”.