Rz 1, 1-7

Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej (Rz 1,1).

Paweł mógł zacząć przedstawienie się Rzymianom od swojego pochodzenia. Wszak urodził się w rodzinie żydowskiej, posiadającej obywatelstwo rzymskie. Mógł pochwalić się swoim ojcem, szanowanym faryzeuszem z pokolenia Beniamina. Mógł również powołać się na swoje niewątpliwie świetne wykształcenie teologiczne u boku Gamaliela Starszego, członka Sanhedrynu. Z pewnością nie bez znaczenia była jego znajomość języków, aramejskiego i greckiego. Ba, mógł wspomnieć nawet o szyciu namiotów, którym zarabiał na swoje utrzymanie podczas podróży misyjnych. 
Nic takiego jednak Paweł w swoim Liście nie zamieszcza. Powołuje się wyłącznie na Chrystusa, jako jedyny powód do chluby i jako jedyną legitymację jego misji: „Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej (…)”; „Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski (…)”. 
Oto CV „Apostoła Narodów”. W tym kontekście lepiej rozumiemy Pawła, piszącego w innym miejscu: „Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci” (Flp 3,8).