Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Uczniowie przystąpili do Jezusa, pytając: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?»

On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. A kto by jedno takie dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje. Baczcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie.

Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych».

Mt 18, 1-5. 10. 12-14

Coroczne rekolekcje dla bezdomnych. Jest wśród nas mężczyzna po sześćdziesiątce. Pół roku temu, po trzydziestu latach, wyszedł z więzienia. Nie mówi o tym, za co siedział, ani o minionym czasie. Obserwuję go z boku. Dużo słucha, patrzy, milczy. Nieufny. Zamknięty w sobie. Więzienne życie pozostawiło wyraźny ślad. Wieczorem, gdy inni oglądają mecz, on w pokoju, w ciszy, odmawia Różaniec. Gdy zbliża się czas Mszy św., wstaje pierwszy, by iść do spowiedzi. Na koniec rekolekcji pytam go: „Co najbardziej ci się podobało?”. Po chwili zadumy odpowiada: „Pięć dni w domu bez krat”. Potem szepcze mi do ucha: „Nigdy w życiu nie byłem tak blisko Pana Boga”. Po takich spotkaniach słowa Jezusa powtarzam jak modlitwę: „Strzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych”. I parafrazując, dodaję: „Ciesz się nim bardziej niż dziewięćdziesięcioma dziewięcioma, którzy się nie zabłąkali”.

Papież Pius XII w roku 1958 ogłosił ją patronką telewizji. Ją, która przyszła na świat około roku 1194  w Asyżu i niemal całe swoje życie, to jest 42 lata, spędziła w klauzurze w klasztorze św. Damiana. Co zatem miałoby ją łączyć z telewizją, która po II wojnie światowej szybko zyskiwała na znaczeniu? Otóż św. Klara z Asyżu została obdarzona tym zadaniem, ponieważ w noc Bożego Narodzenia 1252 roku, to jest na kilka miesięcy przed swoją śmiercią, nie mogąc z powodu postępującej choroby uczestniczyć w Pasterce w bazylice św. Franciszka, cudownie widziała jej przebieg nie opuszczając swojej celi. Gdyby jednak ów dar 'telewizji', czyli widzenia tego, co odległe, był jedyną rekomendacją dla patronowania temu medium, to nie byłoby o czym mówić. Jaki zatem jeszcze cel mógł przyświecać papieżowi, gdy św. Klarę obarczał tym zadaniem? Być może chodziło mu o to, by stała ona nie tyle na straży owego coraz popularniejszego wynalazku, ile tych którzy z niego korzystają i którzy na nim zarabiają. By jej wstawiennictwo pomagało tak jednym, jak i drugim, widzieć dalej. Wychodzić poza kontekst prostej telewizyjnej przyjemności czy czerpanego z niej zysku i dostrzegać konsekwencje poświęcania swego życia wyobrażonym obrazom zamiast konkretnym ludziom. Oj, nie jest to dzisiaj łatwe zadanie św. Klaro.