Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Modląc się, nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, zanim jeszcze Go poprosicie.

Wy zatem tak się módlcie:

Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci Twoje imię! Niech przyjdzie Twoje królestwo; niech Twoja wola się spełnia na ziemi, tak jak w niebie. Naszego chleba powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, tak jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego.

Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, Ojciec wasz nie przebaczy wam także waszych przewinień».

Mt 6,7-15

Jaka powinna być nasza modlitwa? Św. Tomasz z Akwinu mówi o pięciu cechach. Po pierwsze: ufność, gdyż „mamy się przybliżać z ufnością do tronu łaski” (Hbr 4,16). A nic nie może być źródłem większej ufności niż mówienie do Boga: Ojcze. Po drugie: modlitwa winna być prostolinijna, abyśmy potrafili prosić o rzeczy właściwe, czyli te, które są dla nas naprawdę dobre. A prawdziwie dobrymi dla nas są te, o których sam Pan nam powiedział, że mamy się o nie modlić. Po trzecie: uporządkowanie. Ludzkie pragnienia powinny być
uporządkowane. Podobnie jest z modlitwą, która te pragnienia wyraża. Właściwy porządek polega na tym, że najpierw modlimy się o dobra duchowe, a dopiero potem o dobra cielesne. Po czwarte: pobożność, gdyż mamy wznosić ręce w imię Boże. Piątą cechą jest pokora, gdyż „Bóg przychyla się ku modlitwie pokornych” (por. Ps 102,18). A Twoja modlitwa – czym się cechuje?

Święty Paweł pisze w swoim liście do Koryntian: "Spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących". Głupstwo, bo czym jest ludzkie słowo, wobec rzeczywistości Słowa Wcielonego? Ale nawet to ludzkie słowo, będące dalekim i często zniekształconym echem tego Słowa, które było na początku, potrafi działać cuda. Jesienią roku 1453 zawitał do Krakowa ze swoimi kazaniami św. Jan Kapistran, przedstawiciel radykalnej gałęzi franciszkanów zwanej obserwantami. Jego kilkumiesięczna działalność wywarła tak wielki wpływ na religijne życie Krakowa, że u podnóża Wawelu powstał klasztor pod wezwaniem  św. Bernardyna ze Sieny, założyciela obserwantów, których w Polsce nazywać się będzie odtąd bernardynami.. Wstępują do niego w dużej mierze profesorowie i studenci Akademii Krakowskiej, a pośród nich i interesujący nas dzisiaj Szymon z Lipnicy. Ogień słów św. Jana Kapistrana udzielił mu się bowiem tak bardzo, że jego kazania wygłaszane w katedrze na Wawelu zapamiętano jako płomienne, jego praktyki pokutne niemal spalały jego ciało, a miłość okazywana bliźnim była tak gorąca, że zmarł niosąc im pomoc, gdy Kraków w 1482 roku nawiedziła epidemia dżumy. Tak głupstwo głoszenia słowa uczyniło z Szymona z Lipnicy świętego. A jak zmienić może nas, gdy się w nie wsłuchamy?