Wyjaśnił, że nad projektem stanowiska Kościoła katolickiego w Polsce w tej kwestii, przygotowanym przez Radę Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny, biskupi pracowali podczas ostatniego zebrania plenarnego w Łomży.
Zaznaczył, że odnowa duszpasterstwa rodzin „nie może rozpocząć się jedynie od tworzenia nowych programów”, ale w pierwszej kolejności „trzeba na nowo odkryć, czym jest małżeństwo w Kościele, jakie niesie ze sobą wartości, jak mówić o nim do młodych ludzi”.
Zwrócił uwagę, że przez wiele lat Kościół przyzwyczaił się mówić o duszpasterstwie dla rodzin. Tymczasem trzeba coraz bardziej myśleć o duszpasterstwie tworzonym z rodzinami i przez rodziny.
„Potrzebujemy małżeństw odpowiednio przygotowanych do towarzyszenia innym – narzeczonym, młodym małżonkom, a po właściwej formacji również parom przeżywającym trudności. Chodzi zatem o coś więcej niż pomoc księdzu w prowadzeniu kolejnych inicjatyw. Małżonkowie powinni uczestniczyć także w rozeznawaniu potrzeb rodzin i współtworzeniu duszpasterstwa” – powiedział przewodniczący Episkopatu.
„W przygotowanym stanowisku wskazujemy na potrzebę wypracowania ogólnopolskich standardów przygotowania do sakramentu małżeństwa. Powinny one chronić przed jego banalizacją poprzez stosowanie form skrajnie skróconych, a jednocześnie stopniowo prowadzić nas w stronę modelu katechumenalnego proponowanego przez Kościół” – zaznaczył.
Przyznał, że potrzebne są trwałe formy towarzyszenia młodym małżeństwom.
„Nie musi to oznaczać jednego programu dla całej Polski. Ważne jest przekonanie, że troska Kościoła o małżeństwo nie kończy się wraz z udzieleniem sakramentu. W pewnym sensie właśnie wtedy zaczyna się jej nowy etap” – dodał.
Wyjaśnił, że duchowość małżeńska polega na spotykaniu Boga „w tworzonej więzi, czułości, seksualności, przebaczeniu, rodzicielstwie, wspólnej odpowiedzialności, ale również w cierpieniu czy starzeniu się”.
Wśród najważniejszych kierunków odnowy duszpasterstwa rodzin w Kościele w Polsce wskazał towarzyszenie małżonkom, zwłaszcza w pierwszych latach po ślubie, większą obecność rodzin w życiu parafii, ich współodpowiedzialność za duszpasterstwo oraz towarzyszenie osobom przeżywającym kryzysy i znajdującym się w sytuacjach nieuregulowanych.








