Czekam na tramwaj. Pada. W kałużach lśnią latarnie. Szaroburość przecinają kolorowe moknące na chodniku liście. Nie dzieje się nic spektakularnego. Jest zwyczajnie. A On w tym wszystkim jest. Rainer Maria Rilke w liście z 17 lutego 1903 roku do młodego poety Franza Xavera Kappusa podpowiadał: „Jeśli dzień powszedni zdaje się Panu ubogi, niech go Pan za to nie obwinia; siebie niech Pan oskarża, niech Pan sobie powie, że nie dość jest poetą, by wysławiać bogactwa codzienności”. „Wow!” – to zawołanie robi dziś zawrotną karierę. A przecież im wyżej się podskoczy, tym boleśniejszy zaliczy się upadek. Wielokrotnie pisałem o tym, że bardzo lubię liturgiczny okres zwykły. Ten czas bez fajerwerków, dodatkowych duchowych „dopalaczy” czy emocjonalnych muld, na których na chwilę wprawdzie wyskakujemy w górę, by jeszcze gwałtowniej spaść i zaliczyć twarde lądowanie. Ojciec Michał Zioło nazywa taki czas „stanem wiecznego poniedziałku, gdy się człowiekowi nie chce wstać do roboty”.