2 września 1457 r. na równinie Albulena w Albanii doszło do decydującej bitwy, która uchroniła chrześcijańską Europę przed inwazją muzułmańskich Turków. Zaledwie 10-tysięczne wojsko albańskie pod wodzą Skanderbega pokonało 80-tysięczną armię osmańską. Zwycięzca tego starcia był jednym z największych geniuszy wojskowości w dziejach świata. Urodzony w albańskiej rodzinie królewskiej, został jako dziecko wzięty do niewoli przez Turków i wyszkolony na janczara – chrześcijańskiego niewolnika, który stał się muzułmańskim żołnierzem. Szybko awansował w wojskowej hierarchii, dochodząc do stopnia generała i dowodząc tureckimi kampaniami wojennymi. Po śmierci swego ojca zbiegł jednak do Albanii, objął władzę w państwie, powrócił do chrześcijaństwa i – jak pisze angielski historyk Edward Gibbon – „wyparł się proroka i sułtana, ogłaszając się mścicielem swojej rodziny i ojczyzny”.