Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Po opuszczeniu synagogi Jezus przyszedł do domu Szymona. A wysoka gorączka trawiła teściową Szymona. I prosili Go za nią. On, stanąwszy nad nią, rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała uzdrowiona i usługiwała im.
O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich. Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: «Ty jesteś Syn Boży!» Lecz On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Mesjaszem.
Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich. Lecz On rzekł do nich: «Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany».
I głosił słowo w synagogach Judei.
Łk 4, 38-44
Obraz Chrystusa wyłaniający się z dzisiejszej Ewangelii ukazuje Jego Bożą wszechmoc. Jezusa otacza tłum chorych i opętanych, a każdego z nich Pan uzdrawia oraz uwalnia od złych duchów. To zastanawiające, lecz gdy przewertujemy kolejne karty Ewangelii, dostrzeżemy, że Jezus niemal za każdym razem uzdrawia w nieco inny sposób. Na jednych kładzie rękę, innych uzdrawia śliną, dotykiem i słowem effatha, a jeszcze innym przywraca zdrowie na odległość. To ważna wskazówka, że Bóg w sposób sobie tylko wiadomy podchodzi do konkretnego człowieka i uzdrawia go. Po cudownych gestach Jezusa następuje także głoszenie słowa, które rodzi i umacnia wiarę. Chrystus udaje się w dalszą drogę, by Jego słowo dotykało kolejnych serc. Niech dzisiejsza Ewangelia padnie również na podatną glebę naszego serca, aby Chrystus mógł działać w naszym życiu swoimi gestem i słowem.
