Autor sięga do realiów zawodu, który jest iście demokratyczny: na fotelu przed lustrem siadają profesorowie akademiccy, taksówkarze, lekarze, robotnicy budowlani. Wraz z ruchem nożyczek w ruch idą wspomnienia, plotki, rozmowy. Fryzjer jest gawędziarzem niezrównanym. Jak sam siebie przedstawia: „(…) znam się przecież na tym, bo słyszałem tysiące dobrych historii i tysiące złych, pokracznych, niedokończonych, porwanych jak kiedyś gazeta w kiblu. Choć z drugiej strony niedokończona, że tak powiem, historia też może mieć swoją urodę, swój szwung”.