Japonia kojarzy się z krajem, w którym chrześcijaństwo, mimo ponad czterech stuleci obecności, nigdy nie stało się religią większości. Katolicy stanowią zaledwie niewielki odsetek społeczeństwa. Jednak same statystyki nie oddają w pełni znaczenia, jakie katolicyzm wywierał na japońskie społeczeństwo i jego wybitnych przedstawicieli. W czasie prześladowań wiara przetrwała wśród tzw. ukrytych chrześcijan, którzy przez pokolenia przekazywali ją bez kapłanów i sakramentów. Dopiero w 1889 r. japońska konstytucja formalnie zagwarantowała mieszkańcom kraju wolność wyznania. Po otwarciu Japonii katolicyzm ponownie zaczął zaznaczać swoją obecność, nie tylko w życiu religijnym, lecz także w kulturze. Obok słynnego Shūsaku Endō, autora „Milczenia” i „Samuraja”, pojawili się inni pisarze katoliccy, tacy jak Miura Shumon, Shimao Toshio czy Sono Ayako, autorka m.in. powieści o ojcu Maksymilianie Kolbem. Należą oni do japońskiej literackiej czołówki. Ważną postacią był również Takashi Nagai, autor „Dzwonów Nagasaki”, przejmującego świadectwa wojny i tragedii atomowej. Warto wspomnieć także o Satoko Kitaharze, która porzuciła uprzywilejowane życie, aby zamieszkać wśród biedoty Tokio i służyć ludziom żyjącym ze zbierania odpadów.