Mam wrażenie, że coraz mniej osób przejmuje się tym, co ma na sobie, przychodząc do kościoła. Zwłaszcza w lecie granica między strojem plażowym, codziennym i świątecznym całkowicie się zaciera. Tu i ówdzie księża apelują jeszcze o godny strój, a w gablotach wiszą stosowne apele, niewiele jednak z tego wynika. Problem nie jest tylko kościelny, choć tu ma szczególny wymiar, podobnie jest przecież z teatrem, filharmonią, operą, a nawet ślubem i weselem. Jeśli chodzi o ubiór, mamy do czynienia z poważnym kulturowym regresem. Zapominamy, jako pewna zbiorowość, że oprócz aspektu praktycznego spełnia on kilka innych funkcji. Upraszczając je: ubieramy się dla siebie lub dla innych. Dziś dominuje pogląd, że strojem mamy przede wszystkim wyrażać siebie, zaś pojęcie stosowności traci na znaczeniu.