Codziennie setki pracowników i gości Polskiej Akademii Nauk mijają na piętrze Pałacu Staszica charakterystyczny podest schodowy, gdzie korytarz rozgałęzia się w lewo i w prawo. Niewielu z nich wie, że rdzawe, wtopione w biały marmur zacieki, które widać na posadzce, przez dziesięciolecia były tematem szeptanej opowieści krążącej wśród pracowników instytutu. Mówiono, że to krew powstańców warszawskich, przynoszonych właśnie w to miejsce latem 1944 roku ze stanowisk bojowych. Historia ta, długo traktowana jako niepotwierdzona anegdota, doczekała się w ostatnich latach naukowej weryfikacji, która potwierdziła jej prawdziwość.

Pałac Staszica powstał w latach 1820–1823 według projektu Antonia Corazziego jako siedziba Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Od początku istnienia był więc gmachem nauki. Funkcję tę, z przerwami, pełni do dziś jako siedziba władz Polskiej Akademii Nauk. Zanim jednak stał się symbolem odbudowanej po wojnie polskiej nauki, przeszedł przez najbardziej dramatyczny epizod swoich dziejów.