Miejsca i postaci: budynki pokryte patyną wieków, bohaterowie uznawani powszechnie za niewiarygodnych, anachronicznych. To oni są ostatnimi z czekających. Nawet jeśli nie otacza ich pogarda, to na pewno nie są też do końca traktowani poważnie. Nie przez tych, którzy o tym, co ma być powszechnie poważane, decydują. A jednak to oni należą do przyszłości. Są gotowi na to, co w niej nastąpi. Tu i teraz nie ma dla nich miejsca. Tam i wtedy – okaże się, że to oni mieli rację. Wystarczająco ślepi, by widzieć więcej. Na tyle przygarbieni, żeby podążać za śladami umykającymi tym o zadartych nosach. Głusi na śmiech i pogardliwe uwagi. W Itace czy Gondorze – Homer i Tolkien byli tu ze sobą zgodni – kiedy król wraca, prawie nikt już na niego nie czeka. A Królowa?