Są dwie rzeczy, których nigdy nie będę w stanie zrozumieć. Po pierwsze, jak na widok usianego kwiatami ogrodu można pozostać ateistą. Po drugie, w jaki sposób zgorzknienie „wyleczonego z dziecinnych złudzeń” sceptyka jest w stanie oprzeć się bukietowi ciętych kwiatów – że wciąż nie będzie on wierzył w prawdziwą miłość. Nie konwenans, wyrzut hormonów, przyzwyczajenie ani nawet mieszankę wszystkich tych rzeczy. To coś, co jest silniejsze niż śmierć, a nawet więcej – w jej obliczu właśnie najpiękniejsze. Tak jak bukiet – bez zerwania, uśmiercenia wielu różnych kwiatów nie mógłby powstać. Warunkiem istnienia bukietu jest śmierć. Jego piękno ma w sobie coś z żałobnego całunu. I właśnie dlatego pragną go dostawać wszystkie dziewczęta, niezależnie od ich wieku. Bo jak śmierć silna jest miłość.

Święty Bonawentura twierdził, że Objawienie zostało przekazane w dwóch księgach. Pierwszą z nich jest Pismo Święte, drugą – księga natury. I nie jest ona bynajmniej rezerwuarem ckliwych metafor. Tym bardziej – dobieranych wedle uznania i potrzeb. Natura jest językiem – trzeba się go nauczyć rozumieć, odczytywać, wchłaniać, myśleć nim. Zgłoski zapachów, gramatyka kolorów, deklinacja pór roku, koniugacja świtów, wieczorów i nocy. To język, który trzeba wąchać, słuchać – jak się słucha muzyki, dotykać go – jak mokrej trawy gołymi stopami. To wreszcie język, bez którego nie można zrozumieć tej uroczystości, jej uniwersalnego znaczenia i uderzającej aktualności. Droga do Wniebowzięcia jest usłana kwiatami.