Genealogia genetyczna kontra zabójca. Jak nauka pomogła ująć mordercę 13-latki

Genealogia genetyczna jest wykorzystywana do poszukiwania sprawców najpoważniejszych przestępstw oraz do odnajdywania nieznanych członków rodzin. Stosuje się ją także do ustalenia tożsamości osób zmarłych, których szczątki oznaczone są jako NN. istockphoto

Dwa lata pracy genealogów, drzewo obejmujące blisko 10 tys. osób, prowadzące do jednego nazwiska. Po 15 latach od zabójstwa 13-letniej Izabeli Strzałkowskiej z Gdyni śledczy ustalili sprawcę dzięki genealogii genetycznej.

Był 23 sierpnia 2011 r. Iza korzysta z ostatnich dni wakacji. Odwiedza ją koleżanka. Razem spędzają popołudnie. Wczesnym wieczorem Iza odprowadza Olę na przystanek autobusowy, leżący kilkaset metrów od domu. Jej ciało rodzice znajdują kilka godzin później.

21 lipca 2026 roku. 37-letni Michał S., mąż i ojciec dwójki przedszkolaków, wczesnym rankiem wychodzi ze śmieciami. Przed blokiem zatrzymują go policjanci. Mężczyzna szybko przyznaje się do zabójstwa dziewczynki, odmawia jednak dalszych wyjaśnień.

Ustalenie sprawcy zbrodni było możliwe dzięki wykorzystaniu genealogii genetycznej – metody, która łączy tradycyjne badania historii rodziny z analizą DNA.

Dziękujemy, że z nami jesteś

To dla nas sygnał, że cenisz rzetelne dziennikarstwo jakościowe. Czytaj, oglądaj i słuchaj nas bez ograniczeń.

Czytasz fragment artykułu

Subskrybuj i czytaj całość

już od 14,90 zł

Poznaj pełną ofertę SUBSKRYPCJI

Masz subskrypcję?

Kup wydanie papierowe lub najnowsze e-wydanie.

« ‹ 1 › »

TAGI:

Agnieszka Huf Dziennikarka, redaktor portalu „Gościa Niedzielnego”. Z wykształcenia pedagog i psycholog, przez kilka lat pracowała w placówkach medycznych i oświatowych dla dzieci. Absolwentka Akademii Dziennikarstwa na PWTW w Warszawie. Autorka książek „Zawsze myśl o niebie: historia Hanika – ks. Jana Machy (1914-1942)” oraz „Szczeliny. Bóg w popękanej psychice”.