Słowo, które głosimy, zawsze nas przerasta. „Oko nie widziało, ucho nie słyszało”, a my staramy się o tym opowiedzieć. Jakże celna jest diagnoza św. Augustyna: cokolwiek powiemy o Bogu, już Nim nie jest. Bóg zawsze jest inny: większy, bardziej kochający… Rabini nauczali, że Bóg przedstawiał się jako Pan Abrahama, Izaaka i Jakuba – do każdego z nich przychodził inaczej. „Od wielu godzin rozmawiamy o Panu Bogu. A jeśli On się okaże zupełnie inny niż opowiada o Nim biskup Artur Ważny?” – zapytałem niedawno sosnowieckiego biskupa. „Wcale się na to nie obrażę” – odpowiedział. „On  ma mnóstwo twarzy, sposobów dojścia do człowieka. Poznajemy Go, a jednocześnie pozostaje przez cały czas nieodkryty, nieuchwytny. Znamy Go i wciąż jest dla nas tajemnicą. Na pewno będzie inny, niż o Nim mówimy, ale to nie znaczy, że… mamy przestać opowiadać”. „Glejak, zawał, udar mózgu” – odczytuję słowa, które krzyczą z próśb o modlitwę. Modlę się, jak potrafię. A przecież wiem, że Jezus nie powiedział ani razu: „Módlcie się za chorych”. Jego nakaz był jednoznaczny: „Uzdrawiajcie ich” (Mt 10,8). Kolejne słowo, które mnie przerasta. Od Akwinaty uczę się tego, że jeśli nie mam wiary, mogę wypowiadać słowa, a serce pójdzie za nimi. „Kiedyś myślałem, że nie można śpiewać »na wyrost«. Myślałem, że muszę opowiadać ze sceny »akuratnie«, na tyle, na ile mnie stać. Ale gdy przeczytałem książkę Dietricha Bonhoeffera »Psałterz – modlitewnik Biblii«, dotarło do mnie, że niekoniecznie mam rację” – opowiada Mate.O, jeden z najważniejszych artystów rodzimej sceny tworzonej przez chrześcijan. „Pisał, że dusza nie chce się modlić tym, co jest jej niewygodne, czemu wola nasza nie chce się poddać. A jednak posłusznie modląc się słowami Psalmów, wypowiadamy słowa, które zmieniają naszą rzeczywistość. I wtedy powiedziałem sobie, że muszę mówić pewne rzeczy »na wyrost«. Jeżeli są zgodne z prawdą, ze słowem Bożym, z Jego pragnieniami, to przyniosą wiele dobrego. Bóg dokończy to, co rozpoczął. Mamy przywilej dziękować Mu w każdym położeniu”.