Był 1984 r., gdy profesor nowozelandzkiego Uniwersytetu Otago opisał zjawisko znane odtąd – od jego nazwiska – jako efekt Flynna. James Robert Flynn po przeanalizowaniu historycznych badań inteligencji z 14 krajów tzw. Zachodu, z okresu od początku XX wieku aż do lat 80., zauważył, że w każdym kolejnym pokoleniu następuje niemal liniowy wzrost średniego ilorazu inteligencji. Wzrost wynosił około 3 punkty na dekadę, ale postęp widoczny był już w znacznie krótszych okresach, nawet na przestrzeni 12 miesięcy. Rozwój następował przede wszystkim w obszarach wymagających myślenia abstrakcyjnego, tam, gdzie konieczna była analiza złożonych zjawisk i wielu różnorodnych danych. Coraz lepsze wyniki osiągano m.in. w matematyce i czytaniu ze zrozumieniem. Fakt, że przez blisko 150 lat dzieci stawały się bardziej inteligentne niż ich rodzice, miał wiele przyczyn, a rozwój nie występował równomiernie we wszystkich rejonach świata. Wśród zmian, które doprowadziły do wzrostu przeciętnego ilorazu inteligencji, były m.in. wyraźna poprawa warunków życia: lepsze żywienie (dostarczające potrzebnych składników odżywczych), dostęp do opieki zdrowotnej i nowych terapii, mniejsze obciążenie dzieci pracą, upowszechnienie edukacji i powszechna nauka czytania – a to tylko najważniejsze z nich.