Badania archeologiczne z połowy XX wieku sugerowały, że już w X stuleciu sprowadzono tam benedyktynów. Obecnie odrzuca się to datowanie. Uznano, że uczeni zasugerowali się legendą związaną z trzema kielichami – jedynymi pamiątkami po nieistniejącym opactwie. Do początków XX wieku uważano, że jeden z tych kielichów był własnością św. Wojciecha, a dwa – Dobrawy, żony Mieszka I. W rzeczywistości klasztor – zresztą kanoników regularnych laterańskich, a nie benedyktynów – powstał na początku XII wieku, a kielichy pochodzą z czasów o dwieście lat późniejszych niż chrzest Polski. Największe emocje wśród uczonych wzbudza do dziś jeden z tych kielichów, który nazwano królewskim. Jest to zabytek unikatowy na skalę światową, nie tylko z racji mistrzostwa wykonania, ale także z uwagi na niezwykle wyszukany i głęboki teologicznie program jego zdobień, wykonanych technikami repusowania (czyli rzeźbienia w metalu) i rytowania.