W tym „Gościu” zdecydowanie najważniejszym tekstem jest felieton Ewy Czaczkowskiej na samym końcu numeru. Po raz kolejny okazało się, że św. Jan Paweł II jest czysty jak łza. Nie ma podstaw, by twierdzić, że jako biskup krakowski krył, tuszował czy tolerował pedofilię wśród duchownych, co sugerował film „Franciszkańska 3” wyemitowany w TVN w 2023 roku. Może ktoś pamięta, jaką falę nienawiści wobec Karola Wojtyły rozpętał ten dokument. Kilku rzeczy możemy być pewni. Po pierwsze, że wielu uwierzyło w te kłamstwa. Po drugie, że nikt nie będzie za te kłamstwa przepraszać. I po trzecie wreszcie, że za miesiąc, za rok czy za pięć lat pojawią się kolejne próby zamazania świętości Jana Pawła II. One się nie skończą. Co jakiś czas będą na nowo podejmowane, żeby papieża skompromitować i pozbawić tytułu najwybitniejszego Polaka. W całej sprawie nie chodzi nawet o to, by złapać króliczka, ale żeby go zagonić, zamęczyć, zaszczuć na śmierć. W tym kontekście dwuznacznie można odczytywać wiele razy wypowiadaną przez Jana Pawła II prośbę o to, by modlić się za niego za życia i po śmierci. Po co mu modlitwa po kanonizacji? To jego prosimy przecież o wstawiennictwo. Okazuje się jednak, że po swojej śmierci Ojciec Święty potrzebuje pomocy, ochrony wymaga jego dobre imię. Prawda obroni się sama, lubimy często powtarzać, ale stanie się tak dopiero na sądzie ostatecznym. Zanim to jednak nastąpi, prawda, również prawda o św. Janie Pawle II, musi być aktywnie chroniona. Przykład św. Piusa XII, z którego wroga Kościołowi propaganda zrobiła niemalże współpracownika Hitlera, powinien być mocną zachętą do aktywności. Jeśli można było zrobić z Piusa XII „papieża Hitlera”, to będzie można przykleić kłamstwo i do Jana Pawła II, jeżeli my, katolicy, zajmiemy tak przez nas lubianą – przepraszam za odrobinę gorzkiej ironii – postawę trzymania się z boku, żeby tylko w imię świętego spokoju nikomu się nie narazić.