Świętego Franciszka „słusznie zalicza się między tych świętych i sławnych mężów, którzy odnosili się do przyrody jak do cudownego daru udzielonego przez Boga rodzajowi ludzkiemu” – napisał w 1979 roku Jan Paweł II w liście apostolskim Inter Sanctos, ustanawiając świętego patronem ekologów. Rzeczywiście, biografie Franciszka zawierają opisy jego wyjątkowej relacji ze stworzeniem. Św. Bonawentura pisze, że założyciel Zakonu Braci Mniejszych, „rozważając początek wszystkich stworzeń, ożywiał coraz bardziej swą pobożność i wszystkie stworzenia, choćby najmniejsze, nazywał braćmi lub siostrami, ponieważ wiedział, że razem z nim pochodzą z tego samego Źródła”. To logiczne: skoro wszystkie stworzenia mają tego samego Stwórcę, to znaczy, że jako stworzenia jesteśmy dla siebie „krewnymi”. Stąd „brat słońce”, „brat księżyc”, „siostry gwiazdy niebieskie”, „brat ogień” czy „siostra woda”. Stosunek Franciszka do świata stworzonego to jednak tylko część jego duchowości. Ograniczenie jej jedynie do tej sfery grozi spłaszczeniem sylwetki świętego i infantylizacją jego przesłania.