Wierzysz w to, że gdy Pan Jezus przyszedł nad Jezioro Galilejskie i powiedział poważnym, żonatym i dzieciatym rybakom: „Pójdźcie za Mną”, to oni natychmiast zostawili żony i dzieci, i jedyne źródło utrzymania i poszli? Wierzysz w to? Przecież dziś byśmy powiedzieli: „Wariat”. Tymczasem oni poszli! – do dziś pamiętam te słowa kompozytora Michała Lorenca. I myślę o Franciszku, na którego wezwanie do odbudowania prostego i ubogiego Kościoła odpowiedział tłum mężczyzn.

Miasto namiotów

Gdy zwołał braci na Kapitułę Namiotów, w szałasach na wzgórzach Umbrii zamieszkało około 5 tys. braci. To zdumiewające, bo liczba mieszkańców Asyżu wynosiła nieco ponad 2 tys. osób. – Trudno nam sobie wyobrazić epokę, w której ludzie żyją i oddychają Bogiem i dla których rzeczywistość nadprzyrodzona jest ciekawsza niż ta stworzona – opowiada mediewista dominikanin o. Tomasz Gałuszka. – Mawia się, że nie było wówczas ateistów. Byli heretycy, czyli ludzie, którzy nie mieli „przechyłu” w stronię niewiary, ale byli nadgorliwi. Taka była duchowa atmosfera. Ściółka była wysuszona, wystarczyła iskra. Franciszek czy Dominik porwali tłumy gorliwców, a wśród nich księży. A jeśli duchowni ruszyli się z miejsca, pozostawiali swe bezpieczne porty, to musiało to być coś niezwykłego – uśmiecha się dominikanin. – W XIII wieku mieliśmy uformowane pokolenie kapłanów, którzy są niezwykle otwarci na to, co „mówi Duch Święty do Kościoła”. Mieli rozpięte żagle i czekali na podmuch, który szarpnie łodzią i wyrzuci ją na głębinę – dodaje.