Mateusz Gzowski pamięta tę kartę z dzieciństwa. Leżała w biurku dziadka – trochę inna niż zwykłe papiery, sztywniejsza, jakby starsza od wszystkiego, co ją otaczało. Nikt nie opowiadał o niej szczególnych historii. Nie była rodzinną relikwią, raczej ciekawostką, którą od czasu do czasu brało się do ręki i odkładało na miejsce. Przeleżała wiele lat w rodzinnych papierach, w teczce, na której ktoś – nie wiadomo kiedy – napisał krótką notatkę: „Bogurodzica, 1506?”. Znak zapytania sugerował, że ktoś kiedyś coś podejrzewał, ale nie miał pewności.