Agata Puścikowska: Od ilu lat popularyzujesz postać swojej ciotki – sługi Bożej Stanisławy Leszczyńskiej, położnej z Auschwitz?

Maria Stachurska: To może zabrzmi dziwnie, ale nie traktuję mojej pracy jako „popularyzowania” Stanisławy. I nigdy to nie było moim zamiarem. Raczej wsłuchuję się w to, co – jak czuję i jak sądzę – otrzymałam jako życiowe zadanie. Jeżeli różne życiowe okoliczności powodują, że znajduję się w sytuacji, gdy przychodzą do mnie zaskakujące i nie do końca zrozumiałe propozycje, to rozważam, czy to jest zgodne z wolą Pana Boga. To już teraz moja zasada, bo wcześniej zbyt często działałam na własną rękę. I właśnie tak było z moją ciocią: kiedy jej synowie, a moi wujkowie starzeli się i powoli odchodzili, otrzymywałam po nich pamiątki. Stopniowo, oczywiście, spływały do mnie rękopisy, maszynopisy, notatki, dokumenty, zdjęcia, nagrania poświęcone cioci Stasi.

Dlaczego do Ciebie?