Święta Aniela Merici. W jej izdebce gromadziła się elita miasta

Urodziła się w „przepięknych okolicznościach przyrody”. „Czy pamiętasz nad Alp śniegiem / Rozwieszone Włoch błękity? Nad jeziora włoskim brzegiem / Czy pamiętasz Alp granity?” – pisał nasz wieszcz Zygmunt Krasiński.

Święta Aniela Merici przyszła na świat 21 marca 1474 roku w Desenzano del Garda. Wcześnie osierocona (jako 15-latka straciła ukochaną siostrę, a zaraz potem oboje rodziców) trafiła do wuja, u którego zajmowała się gospodarstwem. Od najmłodszych lat prowadziła życie oparte na głębokiej modlitwie i ascezie. Była zafascynowana życiem Biedaczyny z Asyżu i formowała się w trzecim zakonie franciszkańskim. Nie potrafiła przejść obojętnie obok krzywdy wyrządzanej najuboższym i zepchniętym przez społeczeństwo na margines. Od 1516 roku działała w Brescii, drugim po Mediolanie pod względem liczby mieszkańców mieście Lombardii, gdzie odwiedzała szpitale, zakładała przytułki dla sierot i szkoły dla ubogiej młodzieży. Należała do niezwykle dynamicznego ruchu Del Divino Amore i stała się duszą tej wspólnoty. Do tego stopnia, że cała elita miasta gromadziła się w jej izdebce przy Kościele św. Afry. Sam papież Klemens VII zaproponował Anieli opiekę nad dziełami dobroczynnymi w Rzymie.

W 1535 roku, mając 60 lat, powołała do życia Zgromadzenie Sióstr Urszulanek. Na akcie fundacyjnym z 25 listopada 1535 roku znajdziemy 28 nazwisk pierwszych córek św. Urszuli. Swoim siostrom Aniela kazała „iść w lud”. Stworzyła formę zakonnego życia czynnego, a siostry działały wśród ludu, odwiedzając szpitale i zakładając przytułki. Wprowadziła model kształcenia dziewcząt z ubogich rodzin, przygotowując je do życia rodzinnego i roli matek, a prowadzone przez urszulanki szkoły stały się rychło wzorem edukacji kobiet w Kościele.

Aniela stworzyła nowy model zakonnego apostolstwa, wpływając na elitę Włoch. Nie bez powodu powszechnie nazywano ją „Matką”. Na ołtarze została wyniesiona w 1768 roku, a po 39 latach ogłoszono ją świętą.