Kandydatów jest ośmiu, ale liczy się tylko dwóch, a sytuacja w Ugandzie ma znaczenie dla stabilności całego regionu. Uganda dysponuje najliczniejszą armią w Afryce Wschodniej – Ugandyjskie Ludowe Siły Obronne (UPDF) działają m.in. w Sudanie Południowym, Somalii i Demokratycznej Republice Konga – i odgrywa kluczową rolę w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu się islamistycznego terroryzmu, którego Afryka stała się jednym z głównych ognisk. Według raportu Africa Center for Strategic Studies z 2025 r. w minionej dekadzie na kontynencie zginęło ponad 150 tys. osób w wyniku przemocy powiązanej z islamskimi grupami terrorystycznymi, od pasa Sahelu po wschodnie wybrzeże kontynentu. Rządzący Republiką Ugandy od stycznia 1986 roku generał Yoweri Kaguta Museveni nie szczędzi wydatków na armię, największą i najlepiej wyposażoną w regionie, i nie pozostawia złudzeń co do sposobu reagowania na potencjalne zamieszki, które mogłyby zachwiać stabilnością kraju po wyborach. W wypowiedzi cytowanej przez „Daily Monitor” (wiodący niezależny dziennik w kraju) z 17 grudnia 2025 roku stwierdził: „Nie słuchajcie Kyagulanyiego. Jego słowa świadczą o braku dalekowzroczności. Twierdzenie, że nie ma wystarczającej liczby żołnierzy, by poradzić sobie z zamieszkami, jest błędne. Jeden żołnierz ma przy sobie 120 nabojów… policzcie sami. Ugandy nie da się zdestabilizować, a każdy, kto spróbuje, będzie tego żałował”. W ponad 60-letniej historii niepodległej Ugandy niemal każde przejęcie władzy dokonywało się w wyniku zamachu stanu. Choć dziś zmiana na politycznej scenie jest mało prawdopodobna, protesty i starcia wydają się nieuniknione, a doświadczenia sprzed pięciu lat wskazują, że demonstracje zostaną szybko stłumione. – Jego Ekscelencja władzy nie odda. Zamieszki potrwają może kilka tygodni i wszystko wróci do normy – mówi jeden z oficerów UPDF, którego spotykam w Gulu, na północy kraju, gdzie 6 grudnia doszło do eskalacji przedwyborczych napięć.