Skupiona na dbałości o zaspokojenie materialnych potrzeb domowników perfekcjonistka Teresa jest bardziej pomocą domową niż kochającą żoną i matką. Zamiast wspierać swoje dorosłe i już samodzielne dzieci, nieustannie krytykuje ich wybory i próbuje układać im życie według własnego planu, który uważa za jedynie słuszny. Porażką są dla niej wigilijny barszcz z kartonu i niedokładnie sklejone uszka. W jej mniemaniu tylko ona potrafi coś zrobić dobrze. Koncentrując się na wytykaniu wad innym i uszczęśliwianiu ich na siłę, w ogóle nie widzi swojej złośliwości i nie rozumie, czemu bliscy unikają jej towarzystwa. Dopiero przeżycie zawału sprawia, że Teresa zaczyna patrzeć na wszystko z innej perspektywy i postanawia zmieniać własne serce, a nie cudze.