Marcin Jakimowicz: Szaweł nigdy nie został Pawłem. Nie ma w Dziejach Apostolskich sceny, która opisywałaby zmianę imienia Szawła na Paweł – uważa część biblistów.

Ks. dr hab. Marcin Kowalski: I mają pod pewnym względem rację. Te dwa imiona mogą określać dwa różne środowiska, z którymi związany był Apostoł Narodów. Dziś Pawła czytamy jako bardzo mocno zanurzonego w środowisku żydowskim. Nie akcentuje się opozycji, twierdząc, że z żyda przemienił się w chrześcijanina. Był judeochrześcijaninem – stał się chrześcijaninem, pozostając żydem. Przyjmuje się, że imię Szaweł służyło mu do głoszenia Ewangelii oraz porozumiewania się w środowisku żydowskim. To wersja imienia Saul, które nosił pierwszy króla Izraela. Paweł sam przedstawia się w listach jako Żyd pochodzący z plemienia Beniamina. Plemię to osiedliło się ostatecznie w Judzie, blisko Jerozolimy, a więc było ściśle związane ze świątynią. Paweł związany był z tym małym plemieniem i duchowo, i więzami pokrewieństwa. Augustyn tłumaczył, że jego greckie imię Paulos i łacińska wersja Paulus, czyli „mały”, oznacza małego człowieka, z którego Bóg uczynił wielkiego apostoła. Żydowska i chrześcijańska tożsamość Pawła tak głęboko się w nim przenikają, że trudno oddzielić Szawła od Pawła. To człowiek dwóch, a nawet trzech kultur, bo i grecko-rzymskiej. Paweł wychowany w tych kulturach zbiera z nich to, co najcenniejsze, i używa do głoszenia Ewangelii.