Poseł PiS Przemysław Czarnek mówił do Włodzimierza Czarzastego: „Komunizm jest zabroniony konstytucyjnie, nie może być pan marszałkiem Sejmu”.

Gdy wybór, głosami koalicji rządzącej, został już dokonany, w ławach opozycji słychać było skandowanie: „Precz z komuną”. Fakt, że drugą osobą w państwie został polityk czczący pamięć Wojciecha Jaruzelskiego i uważający pułkownika Kuklińskiego za zdrajcę, nie może być jednak żadnym zaskoczeniem, a co najwyżej zwieńczeniem historycznego kompromisu zawartego przez część solidarnościowych elit z sukcesorami PZPR. Zwłaszcza że trudno nowego marszałka i szefa jego kancelarii Marka Siwca uważać za ideowych komunistów. To raczej postkomuniści, kapitaliści (Czarzasty doszedł do sporego majątku) i polityczni oportuniści, zręcznie wykorzystujący koniunkturę. Co najwyżej można się zadumać nad przewrotnością historii, która wyniosła na najwyższe stanowiska w państwie lidera słynnej „grupy trzymającej władzę”, skompromitowanej 20 lat temu przed sejmową komisją badającą aferę Rywina.

Ale to wynoszenie nie byłoby możliwe bez pomocy Donalda Tuska i jego formacji, która w ostatnich latach kilkakrotnie podawała polityczny tlen postkomunistom, uznanym nie tylko w 1989, ale i, konsekwentnie, od 2005 roku za strategicznego partnera w powstrzymywaniu PiS. Także i teraz, wobec słabości PSL i zaniku Polski 2050, wybór nowego marszałka ma wzmocnić lewicę jako jedynego realnego koalicjanta KO po najbliższych wyborach parlamentarnych.

Chwała nam i naszym kolegom