Chodziło im o Boga, a zostali uwikłani w polityczne zawirowania. Chcieli być wierni papieżowi (taki ślub składali), a zostali oskarżeni o zdradę stanu. Męczennicy jezuiccy, których 1 grudnia wspomina Kościół, szli wprost w paszczę lwa. Mogli zostać w kontynentalnej części Europy, a wybierali Londyn, wiedząc, że zostaną uznani za zdrajców, i zdając sobie sprawę, jaka przyszłość ich czeka. Mimo wszystko ryzykowali.

25 października 1970 r. Paweł VI kanonizował czterdziestu męczenników Anglii i Walii, którzy zginęli w latach 1535–1679. Prześladowanie rozpoczęły uchwalony przez parlament Akt supremacji (ogłaszający Henryka VIII Tudora głową Kościoła anglikańskiego) i Ustawa o zdradzie. Królowa wymagała przysięgi supremacji od osób piastujących czy kandydujących na urzędy państwowe i kościelne. Za odmowę groził nawet wyrok śmierci.

Urodzony 25 stycznia 1540 r. londyńczyk Edmund Campion po studiach w Oxfordzie pierwotnie złożył przysięgę supremacyjną, a nawet przyjął diakonat z rąk anglikańskiego biskupa, ale niezmordowany w poszukiwaniu prawdy pochłaniał dzieła ojców Kościoła. Zdecydował się na konwersję na katolicyzm, czego dokonał w Irlandii w 1573 roku. Szykanowany, zbiegł do Francji, gdzie podjął decyzję o wstąpieniu do Towarzystwa Jezusowego. Pracował w Czechach (pisał wiersze i dramaty dla tamtejszych teatrów), a później ruszył w przebraniu na tajną duszpasterską misję do Anglii. Ujęto go wraz z innymi jezuitami i wleczono po ulicach miasta. Torturowany i oskarżony o szpiegostwo, został skazany na ścięcie. 1 grudnia 1581 roku, idąc na szafot, śpiewał Te Deum.

Warto czytać jego biogram w odniesieniu do zdjęcia, które niedawno obiegło świat: Leon XIV i król Anglii Karol III wzięli udział w modlitwie ekumenicznej. Po raz pierwszy od czasu rozłamu, do którego doszło 500 lat temu, głowy Kościołów katolickiego i anglikańskiego modliły się razem. Jak wiele się zmieniło! Duch Święty zbudował most między wrogimi dotąd światami.